
PKS (łupiny palmowe) luzem — Łódź


Łupiny palmowe PKS
Zakłady i kotłownie z Łodzi kupują łupiny palmowe PKS wyłącznie luzem, z odbiorem własnym z placu w Porcie Gdańsk, w cenie 800 zł za tonę netto plus VAT i przy minimum 25 ton. Z portu do Łodzi jest około 390 kilometrów autostradą A1, która prowadzi tutaj wprost od bramy portowej. Cała różnica między miastami klastra siedzi w koszcie tego przejazdu, bo towar leży w jednym miejscu i ma jedną cenę.
Towar stoi na placu w Porcie Gdańsk, odbiór własny. Cena dotyczy towaru wydanego na placu w Gdańsku i nie zawiera transportu do Łodzi. Dojazd to 390 km autostradą A1 na południe — dowóz organizuje kupujący, naczepą typu wanna albo łódka. Sprzedaż luzem. Aktualne minimum to 25 ton. Nie ma tego towaru w workach ani w big bagach.
Koszt energii liczony z ceny netto na placu w porcie i kaloryczności 18,5 MJ/kg, bez transportu.
1 aktywna oferta przypisana do Łodzi. Cena netto za tonę przy odbiorze z placu w Porcie Gdańsk, do której dolicza się VAT.


Łupiny z pestek palmy olejowej są twardą skorupą pestki, pozostającą po wyciśnięciu oleju z owoców palmy. Trafiają do Polski importem morskim i są sprzedawane w postaci naturalnej, bez granulowania i bez prasowania, czyli jako materiał sypki o nieregularnym kształcie i wielkości kilku do kilkunastu milimetrów. Partia leżąca na placu w Porcie Gdańsk ma zadeklarowaną kaloryczność 18,5 MJ/kg, wilgotność 12% oraz zawartość popiołu 3%, co potwierdza świadectwo jakości wydawane razem z towarem. Przy takich parametrach jedna tona zawiera 18,5 gigadżula, a gęstość energii jest tu kluczowa, bo im więcej energii w tonie, tym mniej kilometrów wypada na gigadżul przy dowozie z wybrzeża do centrum kraju. Łupiny spala się w kotłach rusztowych, w paleniskach schodkowych oraz w instalacjach z podajnikiem przystosowanym do biomasy agro, samodzielnie albo we współspalaniu z węglem i z drewnem. Względem pelletu drzewnego klasy A1 mają zbliżoną kaloryczność i kilka razy wyższą zawartość popiołu, a względem zrębki leśnej dają około dwa razy więcej energii na tonie i nie zmieniają wilgotności między dostawami, co w instalacji pracującej w ruchu ciągłym bywa ważniejsze od samej ceny.
Od placu w Porcie Gdańsk do Łodzi jest około 390 kilometrów i praktycznie cała trasa biegnie autostradą A1 na południe, bez zjazdów na drogi niższej klasy i bez przejazdu przez miasta. To rzadka sytuacja w tym klastrze, bo przy tej odległości przejazd jest przewidywalny i zajmuje około czterech i pół do pięciu godzin, a z załadunkiem i ważeniem wypełnia kierowcy dzień pracy. Na naczepę typu wanna albo łódka wchodzi około 26 ton, więc minimalne zamówienie 25 ton mieści się w jednym samochodzie, a jeden taki samochód to około 480 gigadżuli energii. Przy instalacji o mocy jednego megawata i sprawności w okolicach 85% odpowiada to niecałym pięciu dobom pracy pełną mocą, co dobrze pokazuje, jak często trzeba planować dostawy. Przy 390 kilometrach transport jest istotnym składnikiem kosztu na tonie i nie udajemy, że jest inaczej. Stawek nie publikujemy, bo należą do przewoźnika, ale Łódź ma pod tym względem przewagę, której nie ma większość miast w klastrze: skrzyżowanie autostrad A1 i A2 oraz ogromny rynek transportowy aglomeracji oznaczają, że o samochód z ładunkiem powrotnym jest tu łatwiej niż gdziekolwiek indziej. Dlatego warto pytać o pełne załadunki, o kilka samochodów w jednym tygodniu oraz o przewoźnika, który ma co wieźć z Łodzi na północ. Jeden przejazd z portu obsługuje całą aglomerację, bo odbiorcy z obrzeży miasta leżą w zasięgu kilkunastu kilometrów od węzłów autostradowych.
Łódź przez sto lat grzała wodę i wytwarzała parę na potrzeby włókiennictwa i ten rodzaj zapotrzebowania nie zniknął, tylko się rozdrobnił. Pierwszą grupą odbiorców są więc farbiarnie, wykończalnie tkanin i pralnie przemysłowe, w których para technologiczna jest surowcem produkcyjnym, a kotłownia pracuje przez cały rok w podobnym obciążeniu. Druga grupa wyrosła z nowej specjalizacji regionu, czyli z magazynów i hal produkcyjnych wokół węzłów A1 i A2, gdzie ogrzewa się wielkie kubatury i gdzie koszt gigadżula jest pozycją w budżecie najmu. Trzecia grupa to przetwórstwo spożywcze oraz sadownictwo wschodniej części województwa, bo suszarnie owoców, przechowalnie i chłodnie potrzebują ciepła w cyklu sezonowym, ale bardzo intensywnie. Czwarta obejmuje zakłady opakowaniowe i papiernicze w regionie, które zużywają parę w sposób ciągły i dla których przestój kotłowni jest przestojem maszyny. Do tego dochodzą kotłownie osiedlowe i obiekty komunalne na obrzeżach aglomeracji oraz suszarnie zbóż w pasie rolniczym między Łodzią a Sieradzem, gdzie PKS pojawia się jako paliwo o kaloryczności bliskiej węglowi przy znacznie niższej emisji siarki.
Aktualną cenę, minimalną partię i dostępność sprawdź w ofertach na tej stronie. Porównując koszt energii, dolicz transport i sprawdź parametry konkretnej partii.
W centrum Polski naturalną alternatywą dla PKS jest pellet drzewny dowożony z tartaków Mazowsza i Wielkopolski oraz zrębka z lasów regionu, a w części zakładów także paliwo gazowe. Porównanie ma sens wyłącznie na gigadżulu i wtedy PKS wygląda dobrze, bo około 43 zł za gigadżul netto na placu w porcie to mniej niż połowa tego, co kosztuje energia z pelletu klasy A1. Wysoka kaloryczność ma przy tym dystansie drugą zaletę, bo im więcej energii w tonie, tym mniej kilometrów wypada na gigadżul, i dlatego łupiny znoszą przewóz z Gdańska lepiej niż zrębka, której na to samo trzeba dwóch albo trzech samochodów. Wady są jednak twarde. Popiół na poziomie 3% to kilka razy więcej niż w pellecie klasy A1 z dopuszczalnymi 0,7%, więc palnik trzeba czyścić częściej, a popiołu do wywiezienia jest zauważalnie więcej. Nieregularny i miejscami ostry kształt łupin wymaga podajnika przystosowanego do biomasy agro, bo podajnik zbudowany pod sam pellet będzie się zacinał. Temperatura spiekania popiołu jest niższa niż w drewnie, co grozi żużlowaniem w paleniskach pracujących wysoko, dlatego dokumentację kotła należy sprawdzić przed zakupem. To paliwo dla instalacji średnich i dużych, a nie dla domowego kotła pelletowego.
Pierwszym krokiem jest zapytanie, w którym podajesz ilość w tonach, przybliżony termin i informację, czy transport organizujesz sam. Następnie otrzymujesz potwierdzenie dostępności w partii liczącej rzędu 500 ton oraz wolne okno załadunku, a potem umawiasz dzień i godzinę podstawienia naczepy pod ładowarkę na placu w porcie. Po załadunku samochód przejeżdża przez wagę, a dokument wydania, faktura i świadectwo jakości jadą razem z towarem. Rozładunek u siebie wymaga przygotowania, bo naczepa typu wanna albo łódka wysypuje ładunek przez podniesienie skrzyni, więc potrzebny jest utwardzony plac o długości kilkunastu metrów i wolna przestrzeń nad samochodem, a nie da się tego zrobić wewnątrz hali ani pod linią napowietrzną. Dwadzieścia sześć ton zajmuje około czterdziestu metrów sześciennych, co dla łódzkich odbiorców jest zwykle dobrą wiadomością, bo powierzchni magazynowej w tym mieście nie brakuje i paliwo łatwo schować pod dachem. Składuj je na suchym podłożu i osłonięte z góry, ponieważ przy wilgotności 12% nasiąknięta warstwa wierzchnia traci kaloryczność i zacina podajnik.
Łódź jest węzłem, w którym zbiegają się trasy do kilku innych miast klastra, a autostrada A1 z portu biegnie dalej na południe. Jeżeli potrzebujesz mniej niż pełnego samochodu albo chcesz rozłożyć koszt przejazdu, sprawdź sąsiednie podstrony i zapytaj o dwa załadunki w jednym terminie.
PKS — Częstochowa
120 km na południe autostradą A1
Samochód jadący z portu do Częstochowy mija Łódź w drodze, więc wspólny termin załadunku jest tu najprostszą formą konsolidacji.
PKS — Warszawa
135 km na wschód autostradą A2
Oba miasta leżą w zasięgu jednego dnia pracy kierowcy od portu, dlatego przewoźnik z ładunkiem powrotnym liczy taką trasę korzystniej.
PKS — Płock
135 km na północ
Trasa z Gdańska do Płocka pokrywa się z łódzką na większości odcinka autostrady A1, co ułatwia umówienie dwóch samochodów na ten sam dzień.
Najczęstsze pytania odbiorców z tego kierunku
Nie, sprzedaż odbywa się z odbiorem własnym z placu w Porcie Gdańsk i cena 800 zł za tonę netto plus VAT dotyczy towaru wydanego na placu. Transport organizuje kupujący, naczepą typu wanna albo łódka, około 26 ton na samochód. Jeżeli nie masz stałego przewoźnika, napisz o tym w zapytaniu, bo okno załadunku łatwiej wtedy dopasować do jego grafiku.
Około czterech i pół do pięciu godzin, bo niemal cała trasa to autostrada A1 bez zjazdów na drogi niższej klasy. Doliczyć trzeba wjazd na teren portu, ważenie i załadunek, więc jeden przejazd wypełnia kierowcy dzień pracy. W praktyce załadunek wypada rano, a rozładunek u odbiorcy po południu albo nazajutrz przed południem.
Jeden pełny zestaw o masie 26 ton zawiera około 480 gigadżuli energii. Instalacja o mocy jednego megawata i sprawności w okolicach 85% zużywa taką ilość przez niecałe pięć dób pracy pełną mocą, a przy obciążeniu częściowym odpowiednio dłużej. Podstawiając własną moc i średnie obciążenie, policzysz, co ile tygodni potrzebujesz samochodu.
Tak, o ile kocioł i podajnik są przystosowane do biomasy agro, a hala ma na zewnątrz miejsce na rozładunek i na osłonięty magazyn paliwa. Rozładunek musi odbyć się poza halą, ponieważ naczepa podnosi skrzynię i potrzebuje wolnej przestrzeni nad sobą. Samo paliwo trzyma się dobrze pod dachem, a przy wilgotności 12% nie zbryla się tak jak mokra zrębka.
Minimum zamówienia wynosi 25 ton i jest tak ustawione nie bez powodu, bo przy 390 kilometrach pusta przestrzeń na naczepie kosztuje tyle samo co towar. Pełny załadunek 26 ton rozkłada koszt przejazdu na około 480 gigadżuli, a niepełny podnosi cenę energii u ciebie na placu. Jeżeli potrzebujesz mniej, warto umówić się z odbiorcą z tego samego kierunku i zapytać o dwa samochody w jednym terminie.

Jedno konto obsługuje wszystkie serwisy w grupie: www.gieldabiomasy.pl, www.gieldapelletu.pl, www.gieldazrebki.pl, www.gieldatrociny.pl i www.gieldapks.pl.