
PKS (łupiny palmowe) luzem — Płock


Łupiny palmowe PKS
Zakładom z Płocka i zachodniego Mazowsza proponujemy łupiny palmowe PKS luzem, z odbiorem własnym z placu składowego w Porcie Gdańsk. Od miasta do placu jest 300 kilometrów autostradą A1 i drogą DK10, czyli około czterech godzin jazdy. Towar kosztuje 800 zł za tonę netto plus VAT, a najmniejsza partia to 25 ton, czyli jeden pełny samochód.
Towar stoi na placu w Porcie Gdańsk, odbiór własny. Cena dotyczy towaru wydanego na placu w Gdańsku i nie zawiera transportu do Płocka. Dojazd to 300 km autostradą A1 i drogą DK10 — dowóz organizuje kupujący, naczepą typu wanna albo łódka. Sprzedaż luzem. Aktualne minimum to 25 ton. Nie ma tego towaru w workach ani w big bagach.
Koszt energii liczony z ceny netto na placu w porcie i kaloryczności 18,5 MJ/kg, bez transportu.
1 aktywna oferta przypisana do Płocka. Cena netto za tonę przy odbiorze z placu w Porcie Gdańsk, do której dolicza się VAT.


PKS to łupiny z pestek palmy olejowej, czyli twarda okrywa nasienia pozostająca po wytłoczeniu oleju z owoców palmy, która po wysuszeniu staje się paliwem o wysokiej gęstości energetycznej. Towar sprzedajemy w postaci naturalnej, bez granulowania i bez dodatków, więc do paleniska trafia materiał sypki, o nieregularnym kształcie i uziarnieniu grubego żwiru. Dla tej partii deklarujemy 18,5 MJ/kg kaloryczności, 12% wilgotności i 3% zawartości popiołu, a potwierdza je świadectwo jakości wystawiane do ładunku. Dla instalacji produkującej ciepło technologiczne znaczenie ma przede wszystkim powtarzalność: paliwo przychodzi z jednej partii importowej, o jednolitych parametrach, co odróżnia je od zrębki, której wilgotność zmienia się między dostawami i waha od 8 do 12 MJ/kg kaloryczności. Łupiny spala się w kotłach rusztowych, w paleniskach z podajnikiem dopuszczonym do biomasy pochodzenia rolniczego oraz w układach współspalania z węglem, co w zakładach przemysłowych jest najczęstszym scenariuszem. Pochodzenie towaru jest importowe, droga morska, miejsce składowania to plac w Porcie Gdańsk.
Od placu w Porcie Gdańsk do Płocka jest 300 kilometrów, a trasa składa się z dwóch wyraźnie różnych części. Pierwsze dwieście kilometrów to autostrada A1 na południe, gdzie zestaw jedzie bez przeszkód i nadrabia czas. Ostatni odcinek prowadzi drogą DK10 na wschód, która jest jednojezdniowa, przechodzi przez miejscowości i wymusza ograniczenia prędkości, więc kierowca traci na niej więcej czasu, niż wynikałoby z dystansu. Realnie cały przejazd zajmuje około czterech godzin, a doliczając zgłoszenie pojazdu, ważenie i załadunek na placu, obrót wypełnia cały dzień pracy kierowcy wraz z wymaganą przerwą i nie zostawia miejsca na drugi ładunek. Na naczepę typu wanna albo łódka wchodzi około 26 ton i przy tej odległości zabieranie pełnego ładunku nie jest kwestią wygody, lecz rachunku: transport stanowi już istotny składnik kosztu na tonie, a przewoźnik rozlicza przejazd od trasy, nie od masy, więc każdy niewykorzystany ton ładowności podnosi koszt pozostałych. Zakładom potrzebującym większych ilości opłaca się pytać o kilka samochodów w jednym terminie, bo przewoźnikowi łatwiej wtedy ułożyć trasę i znaleźć ładunek powrotny z Mazowsza do Trójmiasta.
Płock jest największym ośrodkiem przemysłu paliwowo-chemicznego w Polsce i tym różni się od pozostałych miast tego klastra: zapotrzebowanie na ciepło nie jest tu pochodną sezonu grzewczego, lecz pochodną produkcji, która idzie przez cały rok. Zakłady chemiczne i przetwórstwa tworzyw pracujące w mieście oraz w jego otoczeniu potrzebują pary i ciepła technologicznego nieprzerwanie, a ich kotłownie mają skalę, przy której minimum 25 ton jest dostawą na kilka dni, nie na sezon. Drugą grupą jest energetyka zawodowa i ciepłownictwo miejskie, które sukcesywnie zwiększa udział biomasy w miksie paliwowym. Trzecia grupa to przetwórstwo rolno-spożywcze zachodniego Mazowsza: mleczarnie, zakłady przetwórstwa warzyw oraz suszarnie i przechowalnie owoców w pasie gostynińsko-płockim, gdzie sadownictwo wymusza ogrzewanie i osuszanie pomieszczeń przez dużą część roku. Czwarta to zakłady drzewne i stolarnie w okolicach Gostynina i Sierpca. Płock ma przy tym przewagę, której nie ma żaden inny punkt w tym zestawieniu: miejscowe zakłady od dekad przyjmują paliwa masowe, więc mają wagi samochodowe, utwardzone place, procedury przyjęcia i ekipy przywykłe do rozładunku wywrotek.
Aktualną cenę, minimalną partię i dostępność sprawdź w ofertach na tej stronie. Porównując koszt energii, dolicz transport i sprawdź parametry konkretnej partii.
W Płocku łupiny nie konkurują z drewnem na równych prawach, bo lokalnym odniesieniem jest raczej paliwo kopalne i jego koszt gigadżula wraz z opłatami emisyjnymi. Wobec paliw drzewnych bilans wygląda tak: łupiny mają kaloryczność jak dobry pellet i cenę za gigadżul blisko o połowę niższą, a wobec zrębki wygrywają gęstością energetyczną i stałą wilgotnością. Wady trzeba jednak nazwać. Zawartość popiołu 3% to kilkakrotnie więcej niż w pellecie klasy A1, gdzie dopuszcza się do 0,7%, co oznacza częstsze czyszczenie palnika i wyraźnie większą ilość odpadu wymagającego zagospodarowania, a w dużej instalacji to osobna pozycja w kosztach. Nieregularny, miejscami ostry kształt łupin wymaga podajnika przystosowanego do biomasy pochodzenia rolniczego. Temperatura spiekania popiołu jest niższa niż w drewnie, więc w paleniskach pracujących na wysokiej temperaturze, a takie są typowe dla ciepła technologicznego, trzeba liczyć się z żużlowaniem i sprawdzić w dokumentacji kotła dopuszczenia producenta. Jest to paliwo dla instalacji średnich i dużych, czyli nie dla domowego kotła pelletowego.
Pierwszy krok to zapytanie z podaniem ilości, planowanego terminu oraz miejsca przeznaczenia towaru. W odpowiedzi otrzymujesz potwierdzenie dostępności w partii, propozycję okna załadunku na placu w porcie i warunki płatności. Dostępność w bieżącej partii jest rzędu pięciuset ton, więc zakład o dużym poborze może zaplanować serię załadunków, a nie jeden wyjazd. W wyznaczonym oknie podstawiasz pojazd na plac, samodzielnie albo przez przewoźnika, naczepą typu wanna lub łódka zabierającą około 26 ton. Samochód jest ważony przed załadunkiem i po nim, a rozliczenie opiera się na różnicy mas. Kierowca odbiera dokument wydania z kwitem wagowym, a do partii dołączamy świadectwo jakości, które w zakładach przemysłowych zwykle idzie od razu do działu przyjęcia paliwa. Po stronie odbiorcy potrzebny jest utwardzony plac z dojazdem dla zestawu kilkunastometrowego i miejscem na wywrót. Płockie zakłady mają z tym najmniej kłopotu, bo infrastruktura rozładunkowa już istnieje. Magazyn powinien być zadaszony, bo przy wilgotności 12% paliwo jest gotowe do spalenia od razu i nie warto pozwalać mu nabierać wody.
Płock leży na skrzyżowaniu kierunków: od portu dojeżdża się tu przez osie autostrady A1 i drogi DK10, a stąd blisko jest zarówno do Warszawy, jak i do Torunia oraz Łodzi. Jeśli pracujesz poza miastem, zajrzyj na podstronę swojego kierunku, bo każda z nich podaje własny dystans od portu i czas, jaki realnie zajmuje przejazd. Przy trzystu kilometrach wspólny termin załadunku z odbiorcą z tej samej osi drogowej realnie poprawia koszt na tonie.
PKS — Warszawa
110 km na południowy wschód
Największy rynek ciepła w kraju, a przewoźnik wracający z Mazowsza do portu łatwiej znajdzie tam ładunek powrotny.
PKS — Toruń
130 km na północny zachód, drogą DK10
Toruń leży na tej samej osi, tylko bliżej portu, więc oba zakłady mogą dzielić jeden przejazd autostradą A1.
PKS — Łódź
135 km na południe
Drugi kierunek z osi autostrady A1, wygodny do uzgodnienia dwóch załadunków w jednym oknie czasowym na placu.
Najczęstsze pytania odbiorców z tego kierunku
Nie, towar odbiera się własnym transportem z placu w Porcie Gdańsk. Te 300 kilometrów pokrywa kupujący, własnym pojazdem albo zlecając przejazd przewoźnikowi. Cena 800 zł za tonę netto plus VAT dotyczy towaru załadowanego na podstawiony samochód i nie zawiera dowozu na Mazowsze.
Około czterech godzin jazdy. Pierwsze dwieście kilometrów to autostrada A1, gdzie zestaw jedzie szybko, a ostatni odcinek drogą DK10 jest jednojezdniowy i prowadzi przez miejscowości, więc wychodzi wolniej niż z mapy. Razem ze zgłoszeniem, ważeniem i załadunkiem obrót wypełnia cały dzień pracy kierowcy wraz z przerwą i nie ma już miejsca na drugi ładunek.
Ma, ale tylko przy pełnych załadunkach. Energia z łupin kosztuje około 43 zł za gigadżul na placu w porcie, podczas gdy pellet klasy A1 wypada na 65 do 80 zł za gigadżul, więc zapas, jaki daje ta różnica, pokrywa dowóz na Mazowsze. Ponieważ przewoźnik rozlicza trasę, a nie tonaż, każdy niedoładowany samochód odbiera część tej przewagi. Przy dużym zużyciu warto pytać o kilka samochodów w jednym terminie.
Utwardzony plac z dojazdem dla zestawu kilkunastometrowego, miejsce na wywrót naczepy i dostęp dla ładowarki. Płockie zakłady przemysłowe zwykle mają to gotowe wraz z wagą samochodową. Magazyn powinien być zadaszony albo pryzma przykryta, bo paliwo przychodzi przy 12% wilgotności i każdy dodatkowy procent wody obniża realną kaloryczność oraz pogarsza przepływ w podajniku.
Tylko jeżeli producent kotła dopuszcza biomasę pochodzenia rolniczego, a podajnik radzi sobie z materiałem o nieregularnym kształcie. Kluczowy jest tu drugi parametr: temperatura spiekania popiołu jest niższa niż w drewnie, a paleniska do pary technologicznej pracują wysoko, więc ryzyko żużlowania trzeba ocenić przed pierwszym zamówieniem na podstawie dokumentacji instalacji.
Minimum to 25 ton, czyli jeden pełny samochód, bo sprzedaż odbywa się wyłącznie luzem. Każda partia dostaje dokument wydania wraz z kwitem z wagi na placu, a rozliczamy się z masy, która faktycznie zjechała z portu. Na życzenie przekazujemy świadectwo jakości z deklarowaną kalorycznością, wilgotnością i zawartością popiołu oraz potwierdzenie importowego pochodzenia towaru, potrzebne przy sprawozdawczości paliwowej.

Jedno konto obsługuje wszystkie serwisy w grupie: www.gieldabiomasy.pl, www.gieldapelletu.pl, www.gieldazrebki.pl, www.gieldatrociny.pl i www.gieldapks.pl.